ای حافظ شیرازی! تو محرم هر رازی! تو را به خدا و به شاخ نباتت قسم می دهم که هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکار و آرزوی مرا براورده سازی.
حال آنچه را که مایلید قصد و نیت کنید
آنگاه برای گرفتن فال حافظ بر روی عکس زیر کلیک کنید
به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمایی
خیال سبزخطی نقش بسته‌ام جایی
امید هست که منشور عشقبازی من
از آن کمانچه ابرو رسد به طغرایی
سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت
در آرزوی سر و چشم مجلس آرایی
مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد
بیا ببین که کرا می‌کند تماشایی
به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید
که می‌رویم به داغ بلندبالایی
زمام دل به کسی داده‌ام من درویش
که نیستش به کس از تاج و تخت پروایی
در آن مقام که خوبان ز غمزه تیغ زنند
عجب مدار سری اوفتاده در پایی
مرا که از رخ او ماه در شبستان است
کجا بود به فروغ ستاره پروایی
فراق و وصل چه باشد رضای دوست طلب
که حیف باشد از او غیر او تمنایی
درر ز شوق برآرند ماهیان به نثار
اگر سفینه حافظ رسد به دریایی
غزل شماره 491 حافظ یکی از عاشقانه‌ترین و زیباترین غزل‌های دیوان اوست که مضمون اصلی آن، عشق و دلدادگی شاعر به معشوق است. حافظ در این غزل، با زبانی شیوا و تصویرهای بدیع، به توصیف زیبایی‌های معشوق پرداخته و عشق خود را به او ابراز می‌کند.
در این غزل، حافظ با توصیف زیبایی‌های معشوق، به ستایش او پرداخته است. او با استفاده از تشبیهات زیبا و عبارات دلنشین، به مخاطب نشان می‌دهد که معشوق او دارای چه زیبایی‌های درونی و بیرونی است. عشق شاعر به معشوق آنقدر عمیق است که تمام هستی او را فرا گرفته است.
حافظ با این بیت، به صورت مستقیم به معشوق خود خطاب می‌کند و می‌گوید که به ابروی ماه‌مانند او چشم دوخته است.
در این بیت، شاعر به بوی خوش مشک اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی مشک هم از بوی معشوق خجالت می‌کشد.
در این بیت، شاعر به زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زلف او مانند حلقه‌ای بر دل و جان و تن او بسته شده است.
غزل 491 حافظ، یکی از عاشقانه‌ترین و زیباترین غزل‌های دیوان اوست که به ما نشان می‌دهد که عشق چه قدرتی دارد و می‌تواند انسان را به اوج آسمان ببرد. این غزل، به ما یادآوری می‌کند که باید به دنبال زیبایی‌ها باشیم و از آن‌ها لذت ببریم.
این غزل به دلایل زیر بسیار مشهور است: