ای حافظ شیرازی! تو محرم هر رازی! تو را به خدا و به شاخ نباتت قسم می دهم که هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکار و آرزوی مرا براورده سازی.
حال آنچه را که مایلید قصد و نیت کنید
آنگاه برای گرفتن فال حافظ بر روی عکس زیر کلیک کنید
به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنَم
بهارِ توبه شِکَن می‌رسد چه چاره کُنَم؟
سخن درست بگویم نمی‌توانم دید
که مِی خورند حریفان و من نِظاره کنم
چو غنچه با لبِ خندان به یادِ مجلسِ شاه
پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم
به دورِ لاله دِماغِ مرا عِلاج کنید
گر از میانهٔ بزمِ طَرَب کناره کنم
ز رویِ دوست مرا چون گلِ مراد شِکُفت
حوالهٔ سَرِ دشمن به سنگِ خاره کنم
گدایِ میکده‌ام، لیک وقتِ مستی بین
که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم
مرا که نیست رَه و رسمِ لقمه پرهیزی
چرا ملامتِ رندِ شرابخواره کنم
به تختِ گُل بنشانم بُتی چو سلطانی
ز سنبل و سَمَنش، سازِ طوق و یاره کنم
ز باده خوردن پنهان مَلول شد حافظ
به بانگِ بَربَط و نِی، رازَش آشکاره کنم
این غزل حافظ، به ظاهری ساده اما باطنی عمیق، به موضوع توبه، عشق، لذت‌جویی و تضادهای درونی انسان می‌پردازد. حافظ در این غزل، با زبانی طنزآمیز و کنایه‌آمیز، به چالش‌های انسان در مسیر معنویت و کمال اشاره می‌کند.
به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم بهار توبه شکن می‌رسد چه چاره کنم … (بقیه غزل)
حافظ در این غزل، به تضاد بین خواسته‌های نفسانی و стрем به کمال معنوی می‌پردازد. او با استفاده از زبان طنزآمیز و کنایه‌آمیز، به نقد برخی از زاهدان و عرفایی می‌پردازد که به ظاهر زاهدانه زندگی می‌کنند اما در باطن به دنبال لذت‌های دنیوی هستند. حافظ معتقد است که توبه واقعی، توبه از دل است و نه تنها به حرف.
تعبیر فال این غزل می‌تواند بسته به شرایط فرد متفاوت باشد. اما به طور کلی، این غزل می‌تواند نشان‌دهنده‌ی تردید و دوگانگی درونی، تلاش برای تغییر و اصلاح خود و همچنین وسوسه شدن توسط لذت‌های دنیوی باشد.