ای حافظ شیرازی! تو محرم هر رازی! تو را به خدا و به شاخ نباتت قسم می دهم که هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکار و آرزوی مرا براورده سازی.
حال آنچه را که مایلید قصد و نیت کنید
آنگاه برای گرفتن فال حافظ بر روی عکس زیر کلیک کنید
فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادم
بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم
طایرِ گلشنِ قدسم چه دهم شرحِ فراق؟
که در این دامگَهِ حادثه چون افتادم
من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود
آدم آورد در این دیرِ خراب آبادم
سایهٔ طوبی و دلجوییِ حور و لبِ حوض
به هوایِ سرِ کویِ تو بِرَفت از یادم
نیست بر لوحِ دلم جز الفِ قامتِ دوست
چه کُنَم؟ حرفِ دِگَر یاد نداد استادم
کوکبِ بختِ مرا هیچ مُنَجِّم نَشِناخت
یا رب از مادرِ گیتی به چه طالع زادم؟
تا شدم حلقه به گوشِ درِ میخانهٔ عشق
هر دَم آید غمی از نو به مبارکبادم
می‌خورد خونِ دلم مردمک دیده، سزاست
که چرا دل به جگرگوشهٔ مردم دادم
پاک کن چهرهٔ حافظ به سرِ زلف ز اشک
ور نه این سیلِ دَمادَم بِبَرَد بنیادم
غزل 317 حافظ یکی از غزل‌های عمیق و پرمعنای حافظ است که به مضامین عرفانی و فلسفی می‌پردازد. این غزل با بیت آغازین “فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم” شروع می‌شود و نشان از صداقت و صراحت شاعر در بیان احساسات و عقایدش دارد.
هر بیت این غزل حاوی مفاهیم عمیق و پیچیده‌ای است که نیازمند تفسیر دقیق است. به طور کلی، شاعر در این غزل از عشق خود به خداوند سخن می‌گوید و این عشق را علتی برای آزادی او از قید و بندهای دنیوی می‌داند. او همچنین به رندی و عرفان خود اعتراف می‌کند و می‌گوید که به دنبال حقیقت مطلق است.
این غزل، توصیفی شاعرانه از کشمکش درونی شاعر بین عشق دنیوی و عشق الهی است. حافظ در این غزل به دنبال یافتن تعادلی بین این دو قطب است. برخی مفسران معتقدند که این غزل بیانگر بحران هویتی شاعر است و او در این غزل به دنبال یافتن معنای زندگی است.
در فال حافظ، این غزل معمولاً به عنوان نشانه‌ای از عشق عرفانی، جستجوی حقیقت، آزادی از قید و بندهای دنیوی و رسیدن به مقام والا تعبیر می‌شود. البته با توجه به وضعیت فال گیرنده و بیت‌های دیگر فال، تعبیر متفاوتی نیز می‌تواند داشته باشد.