رباعی شماره 998 از دیوان شمس مولانا

ناگه بزدم دست بسوی جیبش

سرمست شدم ز لذت آسیبش

دستم نرسید سوی جیبش اما

المنة الله که بر دم سیبش

تفسیر رباعی 998 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شوق وصال و لذت نزدیک شدن به معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ناگهان دست به سوی جیبش (کنارش) زدم،» «از لذت آسیب (درد فراق)، سرمست شدم.» «دستم به سوی جیبش نرسید، اما» «خدا را شکر که بر لب سیب‌گونه‌اش (لذت بوسه‌ای) دم زدم (به او نزدیک شدم).» این رباعی، بیانگر تلاش عاشق برای وصال و لذت او حتی از نزدیکی به معشوق، و نشان‌دهنده‌ی این که حتی نرسیدن به وصال کامل نیز، برای عاشق خوشایند است زیرا خود نوعی نزدیکی است.