رباعی شماره 997 از دیوان شمس مولانا

من شیشه زنم بر آن دل سنگ خوشش

تا جنگ کند بشنوم آن جنگ خوشش

تا بفروزد به خشم آن رنگ خوشش

تا بخراشد مرا بدان چنگ خوشش

تفسیر رباعی 997 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تمنای عاشق برای قهر و جنگ معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من شیشه بر آن دل سنگ (معشوق) خوشش می‌زنم (تا او را بیازارم)،» «تا جنگ کند و من آن جنگ خوشش را بشنوم.» «تا از خشم، آن رنگ خوشش (رخساره‌ی زیبا) برافروزد،» «تا مرا با آن چنگ (ناخن) خوشش بخراشد.» این رباعی، بیانگر نهایت عشق و جنون عاشق که حتی از قهر و آزار معشوق نیز لذت می‌برد، و نشان‌دهنده‌ی این که هر عملی از معشوق، برای عاشق خوشایند و خواستنی است.