رباعی شماره 994 از دیوان شمس مولانا

گفتی چونی بیا که چون روزم خوش

چون روز همی درم می‌دوزم خوش

تا روی چو آتشت بدیدم چو سپند

می‌سوزم و می‌سوزم و مسوزم خوش

تفسیر رباعی 994 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حال عاشقانه‌ی سوختن در عشق معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتی: “چگونه‌ای؟” بیا که مانند روز، خوشم،» «مانند روز، (جان و دل) خود را (به عشق) می‌دوزم و خوشم.» «تا روی چون آتش تو را دیدم، مانند سپند (دانه اسپند)،» «می‌سوزم و می‌سوزم و از سوختن خوشم.» این رباعی، بیانگر حال عاشقی که از سوختن در آتش عشق معشوق، لذت می‌برد، و نشان‌دهنده‌ی این که درد و سوز عشق برای او عین خوشی و سعادت است.