رباعی شماره 990 از دیوان شمس مولانا

اندر بر خویشم بفشاری همه خوش

بر راه زنان مرگ گماری همه خوش

چون مرگ دهی از پس آن برگ دهی

از مرگ حیاتها برآری همه خوش

تفسیر رباعی 990 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لطف و قهر معشوق که هر دو خوشایند عاشق است، می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(اگر) مرا در آغوش خود بفشاری، همه خوش است،» «(اگر) بر راه زنان (دلبران) مرگ بگماری، همه خوش است.» «چون مرگ دهی، پس از آن برگ (زندگی) دهی،» «از مرگ، زندگی‌ها برآوری، همه خوش است.» این رباعی، بیانگر پذیرش کامل قهر و لطف معشوق از سوی عاشق، و نشان‌دهنده‌ی قدرت معشوق در حیات بخشیدن از پس مرگ و این که تمام افعال او برای عاشق خوشایند است.