رباعی شماره 987 از دیوان شمس مولانا

آنکس که نظر کند به چشم مستش

از رشک دعای بد کنم پیوستش

وانکس که به انگشت نماید رخ او

گر دسترسم بود ببرم دستش

تفسیر رباعی 987 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شدت غیرت عاشق بر معشوق و حسادت او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کس که به چشم مست او (معشوق) نظر کند،» «از رشک و حسادت، پیوسته دعای بد برایش می‌کنم.» «و آن کس که با انگشت، روی او را نشان دهد،» «اگر دستم می‌رسید، دستش را می‌بریدم!» این رباعی، بیانگر نهایت غیرت و حسادت عاشق بر معشوق که تحمل نمی‌کند کسی به او نظر کند یا او را نشان دهد، و نشان‌دهنده‌ی مالکیت کامل عاشق بر معشوق در دنیای عشق.