رباعی شماره 983 از دیوان شمس مولانا

آن دم که حق بنده‌گزاری همه خوش

وز مهر سر بنده بخاری همه خوش

از خانه برانیم بزاری همه خوش

چون عزم کنم هم بگذاری همه خوش

تفسیر رباعی 983 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لطف و بخشش معشوق در هر حالتی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن لحظه که حق، بنده را به رنج و سختی بیندازد، همه خوش است،» «و از مهربانی‌اش، سر بنده در آتش بخارد (رنج بکشد)، همه خوش است.» «(حتی اگر) از خانه به ذلت براندمان، همه خوش است،» «چون تصمیم بگیرم (که بمانم)، هم بگذاری (اجازه دهی)، همه خوش است.» این رباعی، بیانگر پذیرش کامل قهر و لطف معشوق از سوی عاشق، و نشان‌دهنده‌ی این که هر آنچه از دوست رسد، نیکوست و عاشق در هر حالتی از او راضی است.