رباعی شماره 972 از دیوان شمس مولانا

دارد به قدح می حرامی که مپرس

یک دشمن جان شگرف حامی که مپرس

پیشم دارد شراب خامی که مپرس

می‌خواند مرمرا به نامی که مپرس

تفسیر رباعی 972 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به توصیف مستی از شراب معشوق و نام خواندن او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(معشوق) در قدح، شرابی دارد که مپرس (بی‌نهایت است)،» «یک دشمن جان (عقل) که شگرف حامی (یار) است، که مپرس.» «پیش من، شراب خامی (ناب) دارد که مپرس،» «(و) مرا به نامی می‌خواند که مپرس (نامی که فقط من می‌دانم).» این رباعی، بیانگر مستی و بی‌خودی عاشق از شراب عشق معشوق که از هر توصیفی فراتر است، و نشان‌دهنده‌ی ارتباط خاص و محرمانه بین عاشق و معشوق که فقط خودشان می‌دانند.