رباعی شماره 970 از دیوان شمس مولانا

جانا صفت قدم ز ابروت بپرس

آشفتگیم ز زلف هندوت بپرس

حال دلم از دهان تنگت بطلب

بیماری من ز چشم جادوت بپرس

تفسیر رباعی 970 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به توصیف جمال معشوق و تأثیر آن بر عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای جان! صفت استواری را از ابروی (خمیده‌ی) تو بپرس،» «پریشان حالی‌ام را از زلف هندویی (مشکی) تو بپرس.» «حال دلم را از دهان تنگت بطلب،» «بیماری من را از چشم جادوی تو بپرس.» این رباعی، بیانگر توصیف ابعاد مختلف جمال معشوق (ابرو، زلف، دهان، چشم)، و نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق این جمال بر عاشق که باعث پریشانی، بیماری و اشتیاق او می‌شود.