هین وقت صبوحست میان شب و روز
غیر از مه وخورشید چراغی مفروز
زان آتش آب گونه یک شعله برآر
در بنگه اندیشه زن و پاک بسوز
این رباعی به دعوت به بیداری از غفلت و سوختن در آتش عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «هان! وقت بادهی صبحگاهی است، میان شب و روز،» «جز ماه و خورشید (نور الهی)، چراغ دیگری روشن مکن.» «از آن آتش آبگونه (عشق ناب) یک شعله برگیر،» «در خیمهی اندیشه (ذهن) بزن و آن را پاک بسوزان!» این رباعی، بیانگر لزوم رهایی از ظواهر و روشن کردن چراغ عشق الهی، و نشاندهندهی این که آتش عشق، تمام افکار و تعلقات دنیوی را میسوزاند و ذهن را پاک میکند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی