رباعی شماره 957 از دیوان شمس مولانا

من بودم و دوش آن بت بنده نواز

از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

شبرا چه گنه حدیث ما بود دراز

تفسیر رباعی 957 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دراز بودن حدیث عشق و گفتگوی عاشق و معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دیشب من و آن بت بنده‌نواز (معشوق) بودیم،» «از من همه التماس بود و از او همه ناز.» «شب رفت و گفتگوی ما به پایان نرسید،» «شب را چه گناه، گفتگوی ما طولانی بود.» این رباعی، بیانگر طولانی بودن و عمق گفتگوی عاشق و معشوق که از شدت انس و محبت، حتی شب نیز برای آن کافی نیست، و نشان‌دهنده‌ی این که این حدیث، پایانی ندارد.