رباعی شماره 955 از دیوان شمس مولانا

مردانه بیا که نیست کار تو مجاز

آغاز بنه ترانهٔ بی‌آغاز

سبلت میمال خواجهٔ شهر توئی

آخر به گزاف نیست این ریش دراز

تفسیر رباعی 955 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به دعوت به مردانگی در عشق و رهایی از مجازات می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «مردانه بیا که کار تو (عشق) مجازی نیست،» «آهنگ ترانه‌ی بی‌ابتدا (ازلی) را آغاز کن.» «سبیلت را بمال (افتخار کن)، تو خواجه‌ی شهر (صاحب کمال) هستی،» «سرانجام این ریش دراز (اشاره به ظاهر زاهدانه) بیهوده نیست (نشانه بزرگی است).» این رباعی، بیانگر لزوم جدی گرفتن عشق و رهایی از مجاز، و نشان‌دهنده‌ی این که عشق، انسان را به مقام بزرگی می‌رساند و حتی ظاهر او را نیز با وقار می‌کند.