مائیم و هوای یار مه رو شب و روز
چون ماهی تشنه اندر این جو شب و روز
زین روز شبان کجا برد بو شب و روز
خود در شب وصل عاشقان کو شب و روز
این رباعی به اشتیاق دائم عاشق به معشوق و فنای زمان در وصال میپردازد. مولانا میفرماید: «ما هستیم و آرزوی یار ماهرو، شب و روز،» «مانند ماهی تشنه در این جوی (عشق)، شب و روز.» «(معشوق) از این روز (عشق) و شب (دوری) چگونه بو ببرد (که حال ما چیست)؟» «خود در شب وصال عاشقان، شب و روزی وجود ندارد.» این رباعی، بیانگر تشنگی و اشتیاق دائمی عاشق به معشوق، و نشاندهندهی این که در وصال حقیقی، مفاهیم زمان (شب و روز) از بین میروند و زمان بیمعنا میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی