رباعی شماره 951 از دیوان شمس مولانا

گر گوهر طاعتی نسفتم هرگز

ور گرد بدی ز دل نرفتم هرگز

نومید نیم ز بارگاه کرمت

زیرا که ترا دو من نگفتم هرگز

تفسیر رباعی 951 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به امیدواری به کرم الهی با وجود نقص‌ها و پرهیز از شرک می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «اگر هرگز گوهر طاعتی (عبادت خالصی) نسفتم،» «و اگر هرگز گرد بدی از دلم نرفت،» «نومید نیستم از درگاه کرم تو،» «زیرا که تو را هرگز دو “من” نگفتم (شرک نورزیدم و به وحدانیت تو ایمان دارم).» این رباعی، بیانگر اعتراف به نقص‌ها در عبادت و عمل، و نشان‌دهنده‌ی توکل و امید عاشق به کرم الهی به دلیل ایمان به توحید و عدم شرک.