رباعی شماره 943 از دیوان شمس مولانا

دل آمد و گفت هست سوداش دراز

شب آمد و گفت زلف زیباش دراز

سرو آمد و گفت قد و بالاش دراز

او عمر عزیز ماست گو باش دراز

تفسیر رباعی 943 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تمنای طول عمر برای معشوق و عظمت او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل آمد و گفت: “سودای او دراز است (و همیشگی).”» «شب آمد و گفت: “زلف زیبای او دراز است.”» «سرو آمد و گفت: “قد و بالایش دراز است.”» «(همه می‌گویند) او عمر عزیز ماست، (پس) بگو: “دراز باش! (و عمرت طولانی باد).”» این رباعی، بیانگر عظمت و جاودانگی معشوق از ابعاد مختلف، و نشان‌دهنده‌ی تمنای عاشق برای طول عمر معشوق زیرا او عین حیات و ارزش برای عاشق است.