رباعی شماره 937 از دیوان شمس مولانا

بازی بودم پریده از عالم راز

تا بو که برم ز شیب صیدی بفراز

اینجا چه نیافتم کسی را دمساز

زان در که بیامدم برون رفتم باز

تفسیر رباعی 937 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بازگشت روح به عالم معنی پس از نیافتن دمساز در دنیا می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «بازی (پرنده‌ای شکاری) بودم که از عالم راز پریده بودم،» «تا شاید از نشیب (دنیا) صیدی را به فراز (عالم معنی) ببرم.» «اینجا (در دنیا) کسی را دمساز (همراز) نیافتم،» «از همان دری که آمده بودم، دوباره بیرون رفتم.» این رباعی، بیانگر سفر روح از عالم معنا به دنیا برای یافتن دمساز و راهنمایی دیگران، و نشان‌دهنده‌ی بازگشت او به مبدأ خود پس از اینکه کسی را شایسته‌ی همراهی و درک حقیقت نیافت.