رباعی شماره 920 از دیوان شمس مولانا

آن تاب که من دانم و تو ای دل سوز

ای دوست شب و روز ز دل می‌افروز

نی نی که غلط گفتم ای عشق آموز

عشق تو و سودای تو آنگه شب و روز

تفسیر رباعی 920 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تمایز نور الهی از هر نوری و تأثیر عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن تابی (نوری) که من و تو می‌دانیم، ای دل سوز (ای عاشق)،» «ای دوست! شب و روز از دل می‌افروزی (این نور را).» «نه، نه! که غلط گفتم ای عشق‌آموز!» «(این) عشق تو و سودای توست (که) آنگاه شب و روز (را روشن می‌کند).» این رباعی، بیانگر منشأ نور و گرما در وجود عاشق که از عشق معشوق سرچشمه می‌گیرد، و نشان‌دهنده‌ی این که حتی نور شب و روز نیز از عشق معشوق الهام می‌گیرد.