رباعی شماره 919 از دیوان شمس مولانا

آمد دی دیوانه و شبهای دراز

مائیم و شب تیره و سودای دراز

ما را سر خواب نیست دل یاوه شده است

آنرا که دلیست تا کند پای دراز

تفسیر رباعی 919 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌قراری عاشق و شب‌بیداری او در سودای عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «باز هم دیوانه (عشق) و شب‌های دراز آمدند،» «(و) ما هستیم و شب تیره و سودای دراز (طولانی).» «ما را سر خواب نیست، دلمان از دست رفته است،» «(برعکس) آن کس که دلی (آرام) دارد (و عاشق نیست)، می‌تواند پایش را دراز کند (و بخوابد).» این رباعی، بیانگر شدت بی‌قراری عاشق که به دلیل سودای عشق، شب‌ها را بیدار می‌ماند، و نشان‌دهنده‌ی این که خواب و آرامش برای دل‌های عاشق بی‌معناست.