رباعی شماره 912 از دیوان شمس مولانا

من مسخرهٔ تو نیسستم ای فاجر

تا مسخرگی نمایمت بس نادر

ویران کنمت چنانکه باید کردن

عاجز شود از عمارتت هر عامر

تفسیر رباعی 912 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به هشدار عارف به نفس اماره یا دنیا می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من مسخره‌ی تو نیستم ای فاجر (تبهکار، یا ای نفس اماره)،» «تا مسخرگی نادرت را به تو نشان دهم.» «تو را چنان ویران کنم که باید کرد،» «(که) هر سازنده‌ای (عامری) از آباد کردن تو عاجز شود.» این رباعی، بیانگر قدرت عارف بر نفس اماره و دنیا و توانایی او در نابود کردن تعلقات باطنی، و نشان‌دهنده‌ی این که این تخریب، به منظور آبادانی حقیقی و رهایی از بندهاست.