من دم نزنم از این جهان دمگیر
من در طربم همه جهان ماتم گیر
بیدق ببری ز ما ولی شه نبری
ما و رخ شه هزار بیدق کم گیر
این رباعی به بیاعتنایی عارف به دنیا و تمرکز بر شاه عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «من از این جهان (که) غمافزاست، دم نمیزنم،» «من در شادی هستم، (بگذار) تمام جهان ماتم بگیرد.» «(ای دنیا) بیدق (پیاده، امور جزئی) از ما ببر، اما شاه (دل یا معشوق) را نخواهی برد،» «ما و روی شاه! هزار بیدق (امر جزئی) را کم بگیر! (ارزشی ندارند).» این رباعی، بیانگر بیاعتنایی کامل عارف به غمهای دنیا و تمرکز بر شادی درونی از عشق، و نشاندهندهی این که هیچ چیز نمیتواند معشوق (شاه) را از عاشق بگیرد و تمام امور دنیوی در برابر آن ناچیزند.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی