رباعی شماره 904 از دیوان شمس مولانا:گفتی که

بیا که باغ خندید و بهار

شمعست و شراب و شاهدان چو نگار

آنجا که تو نیستی از اینهام چه سود؟

و آنجا که تو هستی خود از اینها بچه کار؟

تفسیر رباعی 904 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بی‌اهمیتی تمام زیبایی‌ها و لذت‌ها در غیاب معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتی که: “بیا که باغ خندید و بهار آمد،”» «(و) شمع و شراب و شاهدان (زیبارویان) مانند نگار (حاضرند).”» «آنجا که تو نیستی، از این‌ها چه سودی می‌برم؟» «و آنجا که تو هستی، خودم از این‌ها به چه کار دارم؟ (حضور تو کافی است).» این رباعی، بیانگر این که تمام لذت‌ها و زیبایی‌های دنیوی در غیاب معشوق بی‌ارزش می‌شوند، و نشان‌دهنده‌ی این که حضور معشوق به تنهایی کافی است و تمام نیازهای عاشق را برآورده می‌کند.