رباعی شماره 902 از دیوان شمس مولانا

گفتم چشمم گفت سحابی کم گیر

گفتم جگرم گفت سرابی کم گیر

گفتم که دلم گفت کبابی کم گیر

گفتم که تنم گفت خرابی کم گیر

تفسیر رباعی 902 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به درخواست معشوق از عاشق برای رهایی از تعلقات دنیوی و محدودیت‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم: “چشمم (دیده‌ام)!” او گفت: “سحاب (ابر، کدورت) را کم بگیر (دیده‌ی خود را صاف کن).”» «گفتم: “جگرم!” او گفت: “سراب (خیال) را کم بگیر (به حقیقت بپرداز).”» «گفتم: “دلم!” او گفت: “کباب (سوز و درد) را کم بگیر (از غم دوری رها شو).”» «گفتم: “تنم!” او گفت: “خرابی (تالمات جسمی) را کم بگیر (به جسم بی‌اعتنا باش).”» این رباعی، بیانگر توصیه‌های معشوق به عاشق برای رهایی از حجاب‌ها و محدودیت‌های جسمانی و نفسانی، و نشان‌دهنده‌ی لزوم پاک کردن تمام ابعاد وجودی برای رسیدن به وصال.