گر جان داری بیار جان باز آخر
آنجای که بردهای ز آغاز آخر
یک نکته شنید جان از آنجا آمد
صد نکته شنید چون نشد باز آخر
این رباعی به دعوت به جانفشانی در راه حق و جاودانگی جان میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر جان داری، بیا جان را در نهایت بباز،» «به همان جایی که از آغاز برده بودی (به سوی مبدأ).» «جان یک نکته از آنجا (عالم غیب) شنید و آمد،» «(اما) صد نکته شنید (و باز هم) به نهایت نرسید (درک او محدود بود).» این رباعی، بیانگر لزوم جانفشانی در راه حق برای بازگشت به اصل خود، و نشاندهندهی این که جان انسان با وجود درک حقایق، هرگز نمیتواند به تمامیت آن برسد و در نهایت به سوی مبدأ خود بازمیگردد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی