رباعی شماره 882 از دیوان شمس مولانا

چون دید رخ زرد من آن شهره نگار

گفتا که دگر به وصلم امید مدار

زیرا که تو ضد ما شدی در دیدار

تو رنگ خزان داری و من رنگ بهار

تفسیر رباعی 882 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به عدم شایستگی عاشق برای وصال و تفاوت حال او با معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «چون آن نگار مشهور (معشوق) روی زرد من را دید،» «گفت که “دیگر به وصال من امید مدار!”» «زیرا تو در دیدارت (حالت روحی‌ات) ضد ما شدی،» «تو رنگ خزان داری و من رنگ بهار دارم (تضاد و ناهماهنگی وجود دارد).» این رباعی، بیانگر عدم آمادگی عاشق برای وصال به دلیل غم و اندوه ظاهری، و نشان‌دهنده‌ی تفاوت جوهر عاشق (غمگین) و معشوق (شاداب) که مانع وصال می‌شود.