رباعی شماره 877 از دیوان شمس مولانا

بسیار بخوانده‌ام دستان و سمر

از عاشق و معشوق و غم و خون جگر

پای علم عشق همه عشق تو است

تو خود دگری شها و عشق تو دگر

تفسیر رباعی 877 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به برتری معشوق از مفهوم عشق و تفاوت او با عاشقان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «بسیار داستان‌ها و حکایات خوانده‌ام،» «از عاشق و معشوق و غم و خون جگر (که در راه عشق متحمل می‌شوند).» «تمام وجود و اساس عشق، عشق توست،» «تو خودت (ای معشوق) چیز دیگری هستی و عشق تو نیز چیز دیگری است (یعنی از تمام مفاهیم بالاتر هستی).» این رباعی، بیانگر این که معشوق حقیقی، فراتر از هر مفهومی از عشق است و خود او و عشقش، بی‌نهایت و بی‌همتا هستند، و نشان‌دهنده‌ی تفاوت او با تمام آنچه که در قالب عشق تعریف می‌شود.