رباعی شماره 870 از دیوان شمس مولانا

ای ظل تو از سایهٔ طوبی خوشتر

ای رنج تو از راحت عقبی خوشتر

پیش از رخ بندهٔ معنی بودم

ای نقش تو از هزار معنی خوشتر

تفسیر رباعی 870 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به برتری معشوق از هر نعمتی و لطف او بر تمام معانی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای (معشوق) که سایه‌ی تو از سایه‌ی درخت طوبی (درخت بهشتی) خوش‌تر است،» «ای (معشوق) که رنج تو از آسایش آخرت خوش‌تر است،» «پیش از (دیدن) روی (زیبای) تو، بنده‌ی معنی بودم،» «ای (کسی) که نقش (تصویر) تو از هزاران معنی خوش‌تر است (و بر آن‌ها برتری دارد).» این رباعی، بیانگر ارزش بی‌نظیر معشوق که از هر نعمتی در دنیا و آخرت برتر است، و نشان‌دهنده‌ی این که زیبایی ظاهری او، از تمام معانی و مفاهیم بالاتر و دلنشین‌تر است.