رباعی شماره 866 از دیوان شمس مولانا

ای خاک درت ز آب کوثر خوشتر

اندر ره تو پای من از سر خوشتر

چون بانگ دف عشق ترا ماه شنید

مه گشت دو تا و گفت چنبر خوشتر

تفسیر رباعی 866 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به برتری عشق معشوق از هر نعمتی و تسلیم عالم در برابر آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای (معشوق) که خاک درت از آب کوثر خوش‌تر است،» «در راه تو، پای من از سر خوش‌تر است (حاضرم با سر بروم).» «چون ماه، بانگ دف عشق تو را شنید،» «ماه دو تا شد (هلالی شد) و گفت: “چنبر (کمان، یعنی تسلیم تو) خوش‌تر است.”» این رباعی، بیانگر ارزش بی‌نظیر خاک پای معشوق و برتری آن از هر نعمتی، و نشان‌دهنده‌ی تسلیم و کرنش تمام عالم (ماه) در برابر قدرت عشق معشوق.