رباعی شماره 850 از دیوان شمس مولانا

یاد تو کنم دلم تپیدن گیرد

خونابه ز دیده‌ام چکیدن گیرد

هرجا خبر دوست رسیدن گیرد

بیچاره دلم ز خود رمیدن گیرد

تفسیر رباعی 850 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر یاد معشوق بر عاشق و بی‌قراری او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(وقتی) یاد تو را می‌کنم، دلم به تپیدن می‌گیرد،» «(و) خونابه از دیده‌ام به چکیدن می‌گیرد.» «هر جا خبر دوست (معشوق) برسد،» «دل بیچاره‌ام از خود رمیدن می‌گیرد (و بی‌قرار می‌شود).» این رباعی، بیانگر شدت تأثیر یاد معشوق بر عاشق که او را بی‌قرار و گریان می‌کند، و نشان‌دهنده‌ی عدم قرار و آرامش عاشق که با شنیدن هر خبری از معشوق، از خود بی‌خود می‌شود.