رباعی شماره 848 از دیوان شمس مولانا

هم کفرم و هم دینم و هم صافم و درد

هم پیرم و هم جوان و هم کودک خرد

گر من میرم مرا مگوئید که مرد

کو مرده بدو زنده شد و دوست ببرد

تفسیر رباعی 848 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فنای عاشق در معشوق و حیات جاوید او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هم کفرم و هم دینم و هم صافم و هم درد (همه اضداد را در خود دارم)،» «هم پیرم و هم جوان و هم کودک خرد (همه مراحل حیات را تجربه می‌کنم).» «اگر من بمیرم، مرا نگویید که “مرد!”» «زیرا (او) مرده بود و (با عشق) زنده شد و دوست او را با خود برد.» این رباعی، بیانگر جمع اضداد در وجود عاشق فانی‌شده در حق، و نشان‌دهنده‌ی حیات جاویدان عاشق پس از فنا در معشوق که مرگ ظاهری او، عین زندگی حقیقی است.