رباعی شماره 844 از دیوان شمس مولانا

هر موی زلف او یکی جان دارد

ما را چو سر زلف پریشان دارد

دانی که مرا غم فراوان از چیست

زانست که او ناز فراوان دارد

تفسیر رباعی 844 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به زیبایی و دلربایی زلف معشوق و منشأ غم عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر موی زلف او، یک جان دارد (و بسیار دلرباست)،» «(و) ما را مانند سر زلف (خود)، پریشان و سرگشته کرده است.» «می‌دانی که غم فراوان من از چیست؟» «از آن است که او ناز فراوان دارد (و با ناز، دل مرا می‌فریبد).» این رباعی، بیانگر قدرت فریبندگی زلف معشوق که هر مویش دلی را اسیر می‌کند، و نشان‌دهنده‌ی منشأ غم و پریشانی عاشق از ناز و عشوه معشوق که با آن دل او را به بازی می‌گیرد.