رباعی شماره 841 از دیوان شمس مولانا

هر کو بگشاده گرهی می‌بندد

بر حال خود و حال جهان میخندد

گویند سخن ز وصل و هجران آخر

چیزیکه جدا نگشت چون پیوندد

تفسیر رباعی 841 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به وحدت وجود و بی‌معنایی جدایی در عشق حقیقی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر کس گرهی را که باز کرده، دوباره می‌بندد (یعنی به ظاهر می‌پردازد)،» «بر حال خود و حال جهان می‌خندد (زیرا به ظواهر سرگرم است).» «(مردم) از وصل و هجران سخن می‌گویند، اما (عارف می‌گوید):» «چیزی که جدا نشده است، چگونه پیوندد؟ (وصل و هجران بی‌معناست).» این رباعی، بیانگر وحدت وجود و پایداری این وحدت، و نشان‌دهنده‌ی این که در نگاه عارف واصل، وصل و هجران بی‌معناست زیرا در حقیقت، همه چیز متصل به هم و به حق است.