رباعی شماره 836 از دیوان شمس مولانا

هر شب که دل سپهر گلشن گردد

عالم همه ساکن چو دل من گردد

صد آه برآورم ز آیینهٔ دل

آیینهٔ دل ز آه روشن گردد

تفسیر رباعی 836 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر دل عاشق بر عالم و قدرت آه دل می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر شب که دل آسمان مانند گلستان شود (و آرام گیرد)،» «عالم همه ساکن، مانند دل من شود.» «صد آه از آینه‌ی دل برمی‌آورم،» «(و) آینه‌ی دل از آه (و ناله)، روشن می‌شود (و زلال‌تر می‌گردد).» این رباعی، بیانگر تأثیر عمیق دل عاشق بر عالم و آرامش آن، و نشان‌دهنده‌ی قدرت آه و ناله‌ی عاشق در پاک کردن و روشن کردن آینه‌ی دل که از غم عشق زلال‌تر می‌شود.