رباعی شماره 835 از دیوان شمس مولانا

هر روز دلم نو شکری نوش کند

کز ذوق گذشته‌ها فراموش کند

اول باده ز عاشقی نوش کند

آنگاه دهد به ما و مدهوش کند

تفسیر رباعی 835 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تازگی و دائمی بودن لذت عشق و مستی آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر روز دلم شکر تازه‌ای می‌نوشد،» «که از ذوق آن، گذشته‌ها را فراموش می‌کند.» «(عشق) ابتدا شراب را از عاشقی می‌نوشد،» «آنگاه به ما می‌دهد و ما را مدهوش می‌کند.» این رباعی، بیانگر تازگی و شیرینی دائمی عشق که گذشته‌ها را بی‌اثر می‌کند، و نشان‌دهنده‌ی این که خود عشق نیز ابتدا از عاشق تغذیه می‌کند و سپس این مستی را به عاشقان می‌بخشد.