رباعی شماره 831 از دیوان شمس مولانا

هر جا به جهان تخم وفا برکارند

آن تخم ز خرمنگه ما می‌آ رند

هرجا ز طرب ساز نی بردارند

آن شادی ماست آن خود پندارند

تفسیر رباعی 831 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به منشأ الهی وفا و شادی در عالم می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر جا در جهان، تخم وفا را بکارند،» «آن تخم را از خرمنگاه ما (وجود ما) می‌آورند.» «هر جا از شادی، ساز نی را بردارند،» «آن (نوا) شادی ماست (که از ما سرچشمه می‌گیرد)، اما خود (ایشان) آن را گمان می‌کنند (که از خودشان است).» این رباعی، بیانگر این که وفا و شادی در عالم از منشأ الهی (یا از وجود عارف) سرچشمه می‌گیرد، و نشان‌دهنده‌ی غفلت مردم از این حقیقت که آنچه را از خود می‌پندارند، در واقع از منبعی برتر نشأت گرفته است.