رباعی شماره 820 از دیوان شمس مولانا

من بی‌خبرم خدای خود میداند

کاندر دل من مرا چه میخنداند

باری دل من شاخ گلی را ماند

کش باد صبا بلطف می‌افشاند

تفسیر رباعی 820 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حالت غفلت عاشق از خود و تسلیم او در برابر لطف الهی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من بی‌خبرم، خدای خود می‌داند،» «که در دل من چه چیزی مرا می‌خنداند (و شاد می‌کند).» «به هر حال، دل من مانند شاخ گلی است،» «که باد صبا (لطف الهی) با ملایمت آن را می‌افشاند (و به رقص درمی‌آورد).» این رباعی، بیانگر تسلیم کامل عاشق به اراده‌ی الهی و عدم آگاهی او از منشأ شادی درونی خود، و نشان‌دهنده‌ی لطافت و پذیرندگی دل عاشق که مانند گلی در برابر نسیم لطف الهی واکنش نشان می‌دهد.