رباعی شماره 818 از دیوان شمس مولانا

من بندهٔ آن قوم که خود را دانند

هردم دل خود را ز علط برهانند

از ذات و صفات خویش خالی گردند

وز لوح وجود اناالحق خوانند

تفسیر رباعی 818 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اوصاف عارفان واصل و مقام فنا در توحید می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من بنده‌ی آن گروه (عارفان) هستم که خود را می‌دانند،» «(و) هر لحظه دل خود را از خطاها رها می‌کنند.» «از ذات و صفات خویش خالی می‌شوند،» «و از لوح وجود (عالم هستی)، “اناالحق” (من حقیقتم) می‌خوانند (و به توحید وجودی می‌رسند).» این رباعی، بیانگر خودشناسی و رهایی از نفسانیات که منجر به مقام فنا می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی رسیدن به توحید وجودی که در آن، عارف خود را عین حق می‌بیند و اناالحق می‌گوید.