مگذار که وسوسه زبونت گیرد
چون مار به حیله و فسونت گیرد
تا آن مه بیچون کند آهنگ گرفت
حیران شود آسمان که چونت گیرد
این رباعی به پرهیز از وسوسه و رسیدن به مقامی که آسمان نیز در فهم آن حیران است میپردازد. مولانا میفرماید: «مگذار که وسوسه، تو را خوار و ناتوان کند،» «(و) مانند مار با حیله و افسون، تو را گرفتار کند.» «تا آن ماهرو (معشوق بیهمتا) قصد بگیرد (و تو را به سوی خود جذب کند)،» «آسمان حیران شود که چگونه تو را بگیرد (و جذب کند، زیرا مقام تو بسیار بالا رفته است).» این رباعی، بیانگر لزوم مقاومت در برابر وسوسهها و پناه بردن به معشوق، و نشاندهندهی مقامی که عاشق با جذب معشوق بدان میرسد که حتی عالم بالا نیز از درک آن عاجز است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی