رباعی شماره 809 از دیوان شمس مولانا

مرغی که ز باغ پاکبازان باشد

هم سرکش و هم سرخوش و شادان باشد

گر سر بکشد ز سرکشان میرسدش

کاندر سر او غرور بازان باشد

تفسیر رباعی 809 از دیوان شمس مولانا

این رباعی تکرار رباعی 723 است که به اوصاف سرو (معشوق یا عاشق حقیقی) می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «سروی که از باغ پاکبازان (عاشقان خالص) باشد،» «هم سرکش (در زیبایی و آزادگی) و هم سرخوش (مست) و هم نازان (مغرور از زیبایی) باشد.» «اگر او سرکشی کند (و از فرمان بپیچد)، از سرکشان (متمردان) به او می‌رسد (و سزا می‌بیند)،» «زیرا در سر او، غرور بازان (عاشقان واقعی) باشد (که از خود بی‌خودند).» این رباعی، بیانگر اوصاف سرو بلند و زیبا که نمادی از معشوق یا عاشق حقیقی است، و نشان‌دهنده‌ی این که حتی زیبایی و سرکشی او نیز در نهایت به لطف الهی بازمی‌گردد، زیرا غرور او از عشق الهی است.