مائیم ز عشق یافته مرهم خود
بر عشق نثار کرده هر دم دم خود
تا هر دم ما حوصلهٔ عشق رود
در هر دم ما عشق بیابد دم خود
این رباعی به حیات عاشق از عشق و رابطه متقابل با آن میپردازد. مولانا میفرماید: «ماییم که از عشق، مرهم خود را یافتهایم (درمان ما عشق است)،» «(و) هر لحظه نفس خود را بر عشق نثار کردهایم.» «تا هر لحظهی ما، ظرفیت عشق (حوصله) را در خود جای دهد،» «(و) در هر لحظهی ما، عشق نفس خود را بیابد (و تجلی کند).» این رباعی، بیانگر حیات عاشق از عشق و وابستگی او به آن، و نشاندهندهی رابطه متقابل بین عاشق و عشق که هر یک در دیگری تجلی مییابد و باعث رشد دیگری میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی