رباعی شماره 801 از دیوان شمس مولانا

هر لحظه میی به جان سرمست دهد

تا جان و دلم به وصل پیوست دهد

این طرفه که یک قطرهٔ آب آمده است

تا دریای پر گهرش دست دهد

تفسیر رباعی 801 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لطف معشوق در مست کردن جان و آرزوی وصال می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «هر لحظه شرابی (فیضی) به جان سرمستم می‌دهد،» «تا جان و دلم را به وصال (خود) پیوند دهد.» «این عجیب است که یک قطره‌ی آب (منِ ناچیز) آمده است،» «تا به دریای پرگوهر او (معشوق) دست دهد (و به او وصل شود).» این رباعی، بیانگر لطف و فیض بی‌کران معشوق که عاشق را به سوی وصال می‌کشد، و نشان‌دهنده‌ی بزرگی آرزوی عاشق ناچیز برای رسیدن به دریای بی‌کران وجود معشوق.