رباعی شماره 799 از دیوان شمس مولانا

لعلیست که او شکر فروشی داند

وز عالم غیب باده نوشی داند

نامش گویم و لیک دستوری نیست

من بندهٔ آنم که خموشی داند

تفسیر رباعی 799 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به اسرارآمیز بودن معشوق و فضیلت سکوت در برابر او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «(او) لعلی (معشوقی) است که شکر فروشی (شیرین‌کاری) می‌داند،» «و از عالم غیب باده نوشی (فیض‌گیری) می‌داند.» «نامش را بگویم، اما اجازه‌ای نیست،» «من بنده‌ی آنم که (قدر) خموشی (سکوت) را می‌داند.» این رباعی، بیانگر اسرارآمیز بودن و مقام والای معشوق که از عالم غیب فیض می‌بخشد، و نشان‌دهنده‌ی لزوم سکوت و عدم افشای اسرار معشوق که تنها در دل عاشق جای دارد.