رباعی شماره 798 از دیوان شمس مولانا

لبهای تو آنگه که با ستیز بود

در هر دو جهان از تو شکرریز بود

گر در دل تنگ خود تو ماهی بینی

از من بشنو که شمس تبریز بود

تفسیر رباعی 798 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به شیرینی و لطف معشوق و اشاره به شمس تبریزی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «لب‌های تو آن زمان که با ستیز (ناز و کرشمه) بود،» «در هر دو جهان از تو (شیرینی) شکرریز بود (و همه جا را پر از شیرینی می‌کرد).» «اگر در دل تنگ خود، تو ماهی (زیبایی) ببینی،» «از من بشنو که او شمس تبریزی بود.» این رباعی، بیانگر شیرینی و لطف بی‌نظیر معشوق که حتی در حالت ناز و ستیز نیز دلربایی می‌کند، و نشان‌دهنده‌ی هویت معشوق که در این بیت به وضوح شمس تبریزی معرفی می‌شود.