رباعی شماره 794 از دیوان شمس مولانا

کی باشد کین نبش بنوش تو رسد

زهرم به لب شکرفروش تو رسد

زیرا که تو کیمیای بی‌پایانی

ای خوش خامی که او بجوش تو رسد

تفسیر رباعی 794 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به آرزوی وصال معشوق و قدرت کیمیایی او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «کی باشد که این (زهر) نیش (وجود من) به نوش تو (لب شیرین تو) برسد؟» «(و) زهر من به لب شکر فروش تو برسد؟» «زیرا که تو کیمیای بی‌نهایت هستی،» «ای خوش آن خامی که او به جوشش تو برسد (و به واسطه‌ی تو به پختگی برسد).» این رباعی، بیانگر آرزوی عاشق برای فانی شدن در معشوق و تبدیل شدن به وجودی کامل، و نشان‌دهنده‌ی قدرت کیمیایی معشوق در تبدیل ناخالصی‌ها به خلوص و رساندن هر خام به پختگی.