رباعی شماره 788 از دیوان شمس مولانا

گفتم که به من رسید دردت بمزید

گفتا خنک آن جان که بدین درد رسید

گفتم که دلم خون شد از دیده دوید

گفت اینکه تو را دوید کس را ندوید

تفسیر رباعی 788 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لذت درد عشق و بی‌همتایی رنج عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم که “دردت به من افزون شد (و مرا رنجاند)،”» «گفت: “خوش باد آن جانی که به این درد (عشق) رسید!”» «گفتم که “دلم خون شد و از دیده جاری گشت،”» «گفت: “این (جریان خون) که تو را روان شد، (چون) کسی دیگر را روان نشد.”» این رباعی، بیانگر این که درد عشق، برای عاشق واقعی لذت‌بخش و مایه افتخار است، و نشان‌دهنده‌ی بی‌همتایی و خلوص رنج عاشق که آن را از دیگران متمایز می‌کند.