رباعی شماره 787 از دیوان شمس مولانا

گفتم جانی به ترک جان نتوان کرد

گفتا جانرا چو تن نشان نتوان کرد

گفتم که تو بحر کرمی گفت خموش

در است چو سنگ رایگان نتوان کرد

تفسیر رباعی 787 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به رازهای عشق و حقیقت جان و فیض الهی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم: “جان را به خاطر جان (دیگری) نمی‌توان رها کرد،”» «گفت: “جان را نمی‌توان مانند تن نشان کرد (با ظواهر سنجید).”» «گفتم که “تو دریای کرمی،” گفت: “خموش!”» «(او) درّ (گهر) است، مانند سنگ (بی‌ارزش) نمی‌توان آن را به رایگان به دست آورد.”» این رباعی، بیانگر این که جان در عشق، جایگاهی فراتر از بدن دارد و قابل مقایسه با آن نیست، و نشان‌دهنده‌ی این که فیض و کرم الهی گرچه بی‌کران است، اما به آسانی و بدون تلاش و شایستگی به دست نمی‌آید.