کشتی چو به دریای روان میگذرد
میپندارد که نیستان میگذرد
ما میگذریم ز این جهان در همه حال
میپندارم کاین جهان میگذرد
این رباعی به حرکت دائمی جهان و انسان و تصور اشتباه از آن میپردازد. مولانا میفرماید: «کشتی چون در دریای روان (زندگی) میگذرد،» «گمان میکند که از نیزار (سواحل) میگذرد (و ثابت است).» «ما همیشه از این جهان میگذریم (در حال عبور هستیم)،» «اما گمان میکنم که این جهان است که میگذرد (و ما ثابتیم).» این رباعی، بیانگر حرکت دائمی انسان و جهان به سوی مقصد، و نشاندهندهی غفلت انسان از این حقیقت که خود او نیز در حال گذر و تحول است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی