رباعی شماره 785 از دیوان شمس مولانا

کشتی چو به دریای روان میگذرد

می‌پندارد که نیستان میگذرد

ما میگذریم ز این جهان در همه حال

می‌پندارم کاین جهان میگذرد

تفسیر رباعی 785 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حرکت دائمی جهان و انسان و تصور اشتباه از آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «کشتی چون در دریای روان (زندگی) می‌گذرد،» «گمان می‌کند که از نیزار (سواحل) می‌گذرد (و ثابت است).» «ما همیشه از این جهان می‌گذریم (در حال عبور هستیم)،» «اما گمان می‌کنم که این جهان است که می‌گذرد (و ما ثابتیم).» این رباعی، بیانگر حرکت دائمی انسان و جهان به سوی مقصد، و نشان‌دهنده‌ی غفلت انسان از این حقیقت که خود او نیز در حال گذر و تحول است.