رباعی شماره 779 از دیوان شمس مولانا

گر ما نه همه تنور سوزان باشد

ناگه ز درم درآی گرم آن باشد

چون وعده دهی نیابی سرد آن باشد

سرما نه همه سرد زمستان باشد

تفسیر رباعی 779 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حالت انتظار عاشق و تأثیر حضور و عدم حضور معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «اگر تمام وجود ما کوره سوزان (عشق) نباشد،» «(با این حال) ناگهان از درم درآیی، (وجودم) گرم می‌شود.» «چون وعده دهی و (آن را) نیابی، (وجودم) سرد می‌شود،» «(این) سرما، همه‌ی سرمای زمستان نیست (سرمای دوری تو بدتر است).» این رباعی، بیانگر تأثیر شدید حضور معشوق بر عاشق که او را گرم می‌کند، و نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و سردی دل عاشق از عدم تحقق وعده‌های معشوق که از هر سرمایی بدتر است.